In mijn jeugd was ik al obsessief met hergebruik van spullen bezig. Als in mijn gemeente het grofvuil langs de stoep werd gezet, dan kon ik beter binnen blijven of met oogkleppen maar mijn werk fietsen. Mijn huidige collectie tuinmeubelen is 100% gerecycled dat wil zeggen gered van de vuilnisbelt.
Binnen de hogeschool worden veel spullen weggegooid die eigenlijk een tweede bestemming verdienen. Het treffendste voorbeeld is het feit dat papier niet apart wordt ingezameld en vaak tussen het gewone afval terechtkomt. Bij printers staat soms een blauwe container waar vertrouwelijke documenten in moeten. De gleuf van de container is tamelijk smal en weinig uitnodigend.
Bij de grote volksverhuizing op het USP die plaatsvond tussen 2015 en 2020 werden gebouwen ‘gerenoveerd’ en ‘aangepast aan de huidige normen voor efficiënt gebruik’. Grofweg betekende het onder andere dat vele werkkamers voor het personeel werden afgebroken en vervangen door grote flexruimtes. Bij de renovatie werden veel bruikbare spullen in de container gegooid en er werd nauwelijks over hergebruik nagedacht.
In februari was ik aan het werk in gebouw Padualaan 101. In een pauze keek ik uit het raam van de tweede verdieping in een container die aan de achterkant van het gebouw stond. Ik zag een lichtblauwe vuilniszak en in die vuilniszak zag ik een rode massa textiel met witte letters. Direct herkende ik de felrode T-shirts ASK ME die door studenten gedragen worden die assisteren op Open Dagen van de HU. Zouden die T-shirts niet beter naar de textielrecycling kunnen in plaats van naar de vuilstort? Ik besloot tot nader onderzoek: de receptionist gaf me het e-mailadres van het personeelslid dat hierover ging. Het antwoord kwam snel: ‘Op de T-shirts staat de naam van de HU dus die shirts moeten vernietigd worden’. Als het om diplomapapier ging, dan zou ik dat kunnen begrijpen. Wat zou het probleem van de T-shirts kunnen zijn? Ik mailde opnieuw met het aanbod om zelf de T-shirts naar een textielbak te brengen. Daarna klom ik op een trapje en haalde een van de zakken met T-shirts uit de container. Tot mijn stomme verbazing zaten er nieuwe, ongedragen shirts bij. Helaas bleek het personeelslid ziek geworden na mijn eerste mail (geen oorzaak-gevolg) dus het duurde een week voor er een nieuw antwoord kwam. Intussen was de container geleegd. Er werd me beloofd dat ‘een volgende keer rekening wordt gehouden met het recyclen van kleding’. Intussen ontdekte ik dat er een nieuwe versie is van het T-shirt met op de achterkant de extra tekst: ‘HU de plaats waar alles samen komt’. In gedachten voeg ik toe ‘… en waar alles vervolgens in elkaar dondert…’
Door toeval werd ik in april weer ingeschakeld als docent bij mijn oude opleiding en ik bood de studenten de T-shirts aan. Binnen enkele dagen was ik ze alle 80 kwijt. Nu maar hopen dat zij geen terreurdaden plegen in die shirts zodat de naam van HU eeuwig bezoedeld zal raken.
Onderschrift: we vieren de intrede bij Oud Goud van Floris Venema
