Bij een van de vele verhuizingen in mijn HTS/HU/CMN/HvU/HU-periode kwam een leidinggevende op het lumineuze idee om iedereen een bepaald bedrag (ik meen honderd gulden) ter beschikking te stellen om iets aan de muur van zijn of haar werkplek te hangen om zodoende een positieve werksfeer te bevorderen. Goed idee.

Het toeval wilde dat we juist in het weekend na het bekend worden van deze mogelijkheid een kunstmarkt bezochten. Ik kon dus uitkijken naar iets aardigs aan de muur. Mijn oog viel op een mooi stukje keramiek, voorstellende drie kippetjes. Grappig. Een reliëf, maar het kon worden opgehangen. Weer eens iets heel anders dan een poster. Wel iets duurder dan het beschikbare bedrag, maar goed, een kniesoor…
Ik kocht dus de kippetjes. Als mijn twee kamergenotes ze niet leuk zouden vinden, zouden ze bij ons thuis wel een plekje vinden. Toen ik maandagochtend mijn keramische kunstwerk aan ze liet zien, schoten ze beide tegelijk in de lach. Tot mijn verbazing, want zo amusant waren de kippetjes nu ook weer niet. Toen ik om uitleg vroeg, wezen ze me erop dat het geen drie kippen waren, maar een haan en twee kippen. En dat dat toch wel een merkwaardige symboliek was op een werkkamer met één man en twee vrouwen. Ze waren zo sportief om het kunstwerk toch op te hangen.
Ik realiseer me achteraf dat ik binnen de HU niet alleen veel vrouwelijke collega’s heb gehad (even wennen voor iemand uit de technische hoek, zij ook aan mij) maar ook drie keer een langere periode een vrouw als direct leidinggevende. Prettiger, meer ontspannen, minder competitief dan bij mannelijke chefs. Wel een ijzeren vuist in een fluwelen handschoen alle drie.
Maar goed, n=3 volstaat niet voor een valide conclusie. Een van de drie is nog actief zag ik op Linkedin, maar het is heel triest dat we de andere twee moeten missen, omdat The Big C ze al op relatief jonge leeftijd te pakken heeft gekregen. Ik was erg op ze gesteld. En dankbaar dat ze me van mijn laatste restjes hanigheid hebben afgeholpen.
Gezinus.wolters@gmail.com


