Feuilleton 'Een liefde op de barricades, Parijs 1968'

‘Een liefde op de barricade, Parijs 1968’ – hoofdstuk 15

Hier volgt het vijftiende hoofdstuk van het boek ‘Een liefde op de barricade, Parijs 1968’ van Niko van der Sluijs. Nieuwsgierig hoe het verder gaat? Over 14 dagen vind je hoofdstuk 16 op deze site.

Een déjà-vu. Scholierenstaking in Frankrijk (2026), studenten en vakbonden demonstreren mee. Een heftig optreden van de oproerpolitie etc. Het trauma van 1968 komt weer boven. Zou het net zo gaan? De rillingen lopen over mijn rug, het gevoel van toen komt direct weer boven. In ’68 liep het uiteindelijk met een sisser af, maar de schade was desalniettemin aangericht. De opgepakte studenten kwamen vrij en de Sorbonne opende haar deuren, om vervolgens weer te worden bezet door studenten. Rellen bleven uit, maar de colleges werden stilgelegd.

15. Londen
‘If I fell in love with you…’

De Trans Europa Express, ‘Etoile du Nord’, Parijs-Amsterdam gleed over de rails. Weggezakt in de eersteklasbanken zat ik naar buiten te staren. Joyce sliep met haar hoofd op mijn schoot, haar lijf in foetushouding naast mij. De pijn in haar rug was zo goed als verdwenen. De diep zwartrode tot blauwpaarse striem, die het spoor van de klap toonde, was weg. Er was nog een grijsblauwe vlek te zien. En nu een hele week samen. In opdracht van de FTS moest ik over twee weken een groep toeristen begeleiden vanaf Amsterdam naar Parijs. Joyce had deze week vrij, waardoor wij hadden besloten naar Nederland af te reizen en vanaf Rotterdam Zestienhoven voor drie dagen naar Londen te vliegen. Vanaf Parijs vliegen kostte meer dan het dubbele en de treinreis naar Rotterdam was op kosten van de FTS; de keuze was snel gemaakt.

Het was zevenentwintig mei. Het einde van een maand waarin alles op z’n kop was gezet. Het begon met de studentendemonstraties, waardoor de universiteit werd gesloten en mijn studie op z’n gat lag. Het leek niet voor niets. Onze opstand werd overgenomen door de Franse bevolking. Een paar dagen na die vreselijke nacht op de barricades liepen we met een miljoen mensen over de Champs Elysées. Een algemene staking legde Frankrijk plat. De geruchten gingen, dat de president naar Duitsland was gevlucht. Een euforisch gevoel in een demonstratie, die niet door de politie uiteen werd geslagen. Vrijheid om op te komen voor je rechten gaf een overwinnaargevoel bij Ton, bij Joyce, bij Noëlle, bij mij, bij iedereen die erbij betrokken was. Noëlle was in het vuur van de strijd het contact kwijtgeraakt met Petit Jule. Danny le Rouge en veel andere voormannen van de revolte waren gearresteerd. Een zoektocht langs ziekenhuizen en universiteiten waar de gewonden waren opgevangen, had niets opgeleverd. Het vermoeden was, dat ook Julien was opgepakt.

De dagen na het spektakel op de Champs Elysées vielen we in een diep gat. De arbeiders kregen, heel slim, een forse loonsverhoging en de overgebleven voormannen van de studenten konden het onderling niet eens worden over het verder demonstreren. Het was niet duidelijk of er in het onderwijs daadwerkelijk wat ging veranderen. De discussies, die op de binnenplaats van de door studenten bezette Sorbonne en daarbuiten werden gevoerd, begonnen een overeenkomst te vertonen met het onnozele, zwevende gelul van de leiders van Provo. De maffe uitspraken van Super Provo Roel van Duyn begonnen in het Quartier navolging te krijgen. Van Duyn had het een jaar geleden, toen The Surpremes met hun toepasselijke hit ‘The Happening’ in de hitparade stonden, over zijn veel te bekende image, waardoor hij dacht zichzelf te moeten liquideren om een verzetsvacuüm te creëren. Er was volgens hem een dolk in de rug van het klootjesvolk gestoken, die er niet uit te krijgen was. De subversieve massa stond nu op eigen benen. Er kwamen geen happenings meer met de politie. Ditzelfde gebazel was nu gemeengoed in Parijs, maar dan in het Frans.
Er was niets gewonnen. Het was eerder een puinhoop geworden. De Gaulle weer op zijn troon, de studenten geen colleges meer, waar ik eerlijk gezegd niet rouwig om was. De media, die veel aandacht hadden besteed aan ons protest, aan de gruwelijkheden van de politie en die onze idealen de wereld in hadden gestuurd, deden er het zwijgen toe. Ik had het gehad in Parijs.

Joyce werd wakker toen de trein bij Brussel afremde en zijn regelmatige cadans kwijt was. Loom richtte zij zich op en kroop rillend in mijn armen. Ik warmde haar maar al te graag op. In Rotterdam stapten we voor de eerste keer de nieuwe metro in.
Wij sliepen in mijn ouderlijk huis. Joyce was bij haar ouders langsgegaan, omdat het de bedoeling was, dat zij over een week met hen, met de auto, terug zou rijden naar Parijs om daar een paar dagen samen door te brengen. Zij vond het prima, toen zij zeker wist, dat John niet meegevraagd was. Joyce had haar moeder verteld, dat zij met mij een paar dagen naar Londen ging. Dat bericht was niet in goede aarde gevallen. Haar werd verweten met de eerste de beste naar Engeland te gaan in plaats van met haar eigen vriend. Haar moeder wenste er niets over te horen. Voor haar was alleen John welkom en niemand anders. Huilend van nijd had ze geroepen, dat haar dochter een slet was en verbood haar met mij naar Londen te gaan. Haar vader was erbij gekomen en juist hij, over wie Joyce het meest onzeker was, begreep dat zijn dochter haar eigen keuzes maakte. De overdreven reactie van zijn vrouw was voor hem onbegrijpelijk. De moeder bleef op het standpunt staan, dat Joyce niet mocht, waarna Joyce boos de deur was uitgelopen. Haar vader was haar achterna gekomen en had haar veel plezier in Londen gewenst. Hij had er ook begrip voor dat haar moeder was geschrokken en medelijden had met John. Hij zou het met haar bespreken. Het kwam goed.
‘Mijn lieve papa begrijpt mij.’

Ik stelde Joyce voor aan mijn ouders. Mijn vader was toevallig tot half juli thuis. Hij vertelde, dat hij in augustus zijn laatste reis zou maken. Misschien moest hij nog een paar cruises in het Caribische gebied doen, maar daarna was zijn zeemansleven voorgoed voorbij. Mijn ouders dachten erover te verhuizen naar Hoek van Holland. Weg uit de bebouwing van de stad, die volgens hen zienderogen achteruitging. Dicht bij de zee wonen, de zilte lucht kunnen opsnuiven, dat was wat mijn vader wilde. Mijn flexibele moeder vond het allemaal prima.
Met Joyce konden zij het onmiddellijk vinden.
Joyce vroeg of ik Noëlle durfde te bellen, om te vragen of ze wat van Julien had gehoord. Ik vroeg me af waarom zij dat wilde weten, hoewel ik die vraag ook de hele weg aan mijzelf had gesteld. Ik draaide het nummer van Noëlle, wachtte tot zij opnam en gaf de hoorn snel aan Joyce. Het gesprek duurde lang en ging gepaard met uitroepen van Joyce, die niet veel goeds voorspelden. Even later hoorde ik, dat Julien naar Duitsland was gevlucht, uit angst voor de Franse justitie, die alle schuld van de gebeurtenissen bij een kleine groep wilde neerleggen, waartoe ook Julien behoorde. Daniel Cohn-Bendit was het land uitgezet, hoewel hij een dubbele nationaliteit bezat, Duits en Frans. De Franse overheid had op hun vertrek gereageerd met de mededeling, dat het hen verboden was nog één voet op Frans grondgebied te zetten. Noëlle durfde Julien niet op te zoeken in Duitsland uit angst gedonder te krijgen met haar vader en anderzijds, hoe tegendraads het ook is, om haar vader niet in moeilijkheden te brengen. Het was per slot van rekening haar vader. Dapper had ze tegen Joyce gezegd, een tijdje geduld te moeten hebben, alles was nog te gevoelig.
We sliepen die nacht in het eenpersoonsbed op mijn kamer. Het maakte niet uit, slapen was niet het belangrijkste.

De kleine vertrekhal van vliegveld Zestienhoven rook naar frites. Geuren van patat, frikadellen en kroketten hadden vrij spel rond de incheckbalie in de vertrekhal.
Ik zag Joyce de lucht opsnuiven, waarna ze aan mij vroeg of ik ook trek had in een echte Hollandse kroket.
‘Nee, ik trek een Mars uit de automaat, heb ik meer zin in. Wil jij ook?’
‘Nee, dank je, ik wil een kroket. Die heb ik zo lang gemist.’
De balie waaraan je een kroket bestelde, zag er ranzig uit, maar dat weerhield Joyce niet de bruine staaf aan te schaffen.
‘Lekker, hij is niet door en door warm, maar de smaak is ouderwets.’

Met een spierwit gezicht zat Joyce, kotsmisselijk, op de onderste tree van de vliegtuigtrap. De stewardess stond met een glaasje water naast haar en keek vragend naar mij.
‘Before we take off? Are you afraid to fly?’
Joyce schudde haar hoofd. Zij gaf aan een misselijkmakende pijn in haar maag te hebben.
‘Nerves?’
‘No, I will come. May I stay here for a moment.’
‘Of course, but you have only ten minutes.’
‘Sure, I’ll manage’.
Al die tijd stond ik er wat hopeloos naast. Een beetje over haar rug wrijven, was het enige dat ik dacht te kunnen doen. De andere passagiers wrongen zich langs haar de trap op. De meeste keken met medelijden naar het brokje ellende onder aan de trap, een enkeling geïrriteerd. Twee minuten voordat we moesten instappen, leegde Joyce haar maag op het vliegveld van Rotterdam. De complete kroket kwam eruit. Het luchtte haar zichtbaar op. Ze kreeg weer kleur in haar gezicht, keek zielig naar mij en zei: ‘Kom we gaan.’
Een moment, dacht ik dat zij naar de uitgang van het vliegveld wilde, maar ze klom onverbiddelijk naar boven. Ik durfde weer iets te zeggen: ‘Lekker hè, die oer-Hollandse kroket?’
‘Stik.’
De korte vlucht vol turbulentie deed haar niets meer. Terwijl er enkele passagiers met een ‘kotszakje’ in de handen geklemd zaten, zat Joyce vrolijk door het raam te loeren om te zien of er op de Noordzee een schip te ontdekken was.

Vanaf het vliegveld namen we een ouderwetse Londense taxi naar ons hotel op ‘Shaftesbury Avenue’. Achter het glas, dat ons scheidde van de chauffeur, beseften we dat we aan de verkeerde kant van de weg reden. Joyce kneep angstig in mijn hand. Ik had net zo goed in die van haar kunnen knijpen, het zweet brak mij uit. De chauffeur had er kennelijk ervaring mee, dus gaven we ons over aan die rare gewoontes van de Britten.
Nadat ik met de chauffeur had afgerekend, draaide ik mij naar de rand van de stoep en zag een lege plek op de plaats waar de chauffeur de bagage had neergezet.
‘Waar is onze bagage?’
‘Is allang door zo’n hotelmannetje mee naar binnen genomen.’
Joyce lachte mij uit om mijn paniekerig gedrag en trok mij in de richting van de hotelingang. Het hotelmannetje bleek een groengeklede portier te zijn met een hoge hoed. Hij opende, voor anderen nauwelijks zichtbaar, zijn hand, waarin ik geacht werd wat geld te stoppen. Ik had geen idee hoe ik de waarde van het Engelse geld moest omrekenen en gaf hem een pond. Dat kwam mij op een pittige preek van Joyce te staan.
‘Weet jij, hoeveel je die kerel hebt gegeven?’
‘Een pond, dat valt toch wel mee?’
‘Dat is omgerekend tien gulden, idioot. Zo zijn we snel door ons geld heen.’
‘Oké, dan reken jij maar af, krijgen we geen ruzie.’
‘Waarom beken je niet gewoon, dat je een luie sukkel bent. Goed, ik reken af, geef die portemonnee maar. Wie studeerde hier ook alweer economie?’

Onze kamer op de vijfde verdieping was veel groter dan de doorsnee hotelkamers die ik in Parijs had gezien. In het midden stond een authentiek hemelbed te lonken naar de vermoeide gasten. Wij lieten ons er languit op vallen, waardoor een enorm gekraak uit het oude karkas omhoogkwam. Dat beloofde wat. De tijd om te dineren was aangebroken, we moesten ons haasten.
‘Heb jij zin om te eten?’
‘Hoezo?’
‘Had jij toevallig niet gekotst?‘
‘Ja, dan heb ik nu toch genoeg ruimte.’
Vrolijk lieten we de chique lift voor wat het was en renden de trappen af naar het restaurant. Het trappenhuis met de grijs, betonnen trappen en de bijpassende gruislucht gaf een minder goed beeld van het hotel, maar het restaurant was daardoor sfeervoller, dan we het anders hadden gevonden. Het eten viel tegen. Vooral de droge, knalgroene uit hun krachten gegroeide erwten waren moeilijk weg te krijgen. Tot overmaat van ramp schoot zo’n exemplaar onder mijn vork uit en rolde sierlijk langs de tafels van de gasten naast ons. Terwijl ik beteuterd naar mijn bord bleef kijken, kreeg Joyce de slappe lach en ik vervolgens ook.

We kropen in bed tegen elkaar aan, bang te verdwalen in het brede ledikant. We waren naakt tussen de gesteven lakens gedoken. De eerste aanraking zette mijn lijf al onder stroom. Ik wilde zo snel mogelijk met haar vrijen. Joyce wilde niets anders en trok mij op haar. Een verfoeilijk gekraak begeleidde onze bewegingen. Een volgende beweging gaf naast het gekraak een hoog piepgeluid. Van enig erotisch gevoel was na een paar keer heen en weer bewegen geen sprake meer. Humoristisch was het wel. We bleven zo stil mogelijk liggen, bang dat meer geluid door alle hotelgasten gehoord kon worden. Inslapen op deze manier had zijn charme en een speciaal romantisch tintje. Aan de andere kant ging onze eerste nacht in het grote Britse Rijk volledig de mist in, terwijl het buiten in de stad, die bekend stond om zijn hardnekkige mist, buitengewoon helder was.

Carnaby Street, ‘Swinging Londen’: een straat vol jonge mensen in kleurige kleding, veel bloemmotief. Maar ook de tuttige Engelsen wandelden er kennelijk graag. Een straat om te zien en gezien te worden. De uit Amerika overgewaaide hippiecultuur drukte haar stempel op de buurt. Boetieks met gekleurde gevels, die binnen heerlijke popmuziek draaiden, verkochten de hipste jeugdmode. Wij keken onze ogen uit. Dat had je niet in Nederland en ook niet in Parijs. We waren op de bovenverdieping van een dubbeldekker geklommen om bij het walhalla van de Engelse en buitenlandse jeugd te komen. Voor een winkel met een fel beschilderde pui bleven we staan om naar de kleurrijke voorbijgangers te kijken. Sir John was de naam van die winkel. Ik kreeg een vervelende associatie en probeerde Joyce verder de straat in te duwen.
‘Wat sta je me nou te pushen?’
‘Doe ik dat?’
Joyce keek naar de winkel en kon niets anders zien, dan wat ik zag.
‘Pieter, wat ben jij een lullig jaloers mannetje. Wordt dit je al te veel, wat zielig.’
Ik haalde mijn schouders op, pruttelde iets tegen haar aantijgingen in, maar voelde mij behoorlijk voor lul gezet. Waarom moest ik overal een bedreiging in zien? We liepen door met de kilte tussen ons in. Het bleef vervelend stil.

Ineens trok Joyce mij een kledingboetiek binnen. ’Ik wil die jurk uit de etalage.’ Jurk uit de etalage? Ik had geen jurk gezien.
Binnen overtrof de muziek van de Beatles het gebruikelijke geroezemoes van de klanten, ‘All you need is love’. Joyce plukte een zwarte korte jurk uit een rek en hield het knaapje tegen de onderkant van haar kin, zodat de jurk op de juiste manier voor haar hing.
‘Wat vind je ervan?’
Hoewel ‘I feel fine’ van de Beatles werd gedraaid, dacht ik eerder aan ‘Baby’s in black’.
‘Ik vind ‘m erg zwart, dat ziet er aardig somber uit.’
Ik formuleerde het heel voorzichtig, durfde niet te zeggen, dat ik het een lelijke jurk vond. Dat kwam vooral door de rare borduurwerkjes, die rond de kraag waren gedrapeerd.
Joyce keek, terwijl zij de jurk voor haar hield, in de spiegel en besloot die, tot mijn opluchting, weer terug te hangen. Uit hetzelfde rek pakte zij een wit zomerjurkje met aan de rugkant weinig stof, veel bloot.
‘En deze?’
‘Pas hem eens aan, zo zie ik niets.’
‘Net was je anders aardig duidelijk.’
‘Pas hem nou maar.’
Even later kwam Joyce gekleed in de witte jurk het kleedhok uit. Mijn adem stokte, wat een schoonheid. Zichzelf bekijkend voor de spiegel riep zij, boven de muziek uit, naar mij of ik het wat vond.
‘Schat, dit staat je geweldig. Kopen, je lijkt zo wel een engel.’
Joyce keek geschrokken omhoog.
‘Engel, zei jij, engel? Daar ben ik niet aan toe, dat wil ik niet zijn.’
Ze stapte het kleedhok in en trok gedecideerd de jurk uit. Ik haalde stomverbaasd mijn schouders op, niet wetend wat ik fout had gezegd.
Met een pruillip, maar met helder lachende ogen, hing zij het jurkje weer terug.
‘Kom we gaan.’
‘Wil je niet naar wat anders kijken?’
‘Nee.’

We liepen naar buiten, waar ik haar vroeg waarom zij die witte jurk niet had gekocht. Joyce begon te grinniken: ‘Niet om wat jij zei, maar heb je de prijs gezien?’
‘Nee.’
‘Ik wel.’
In de derde winkel waar we naar binnen gingen, was het raak. In iedere winkel voerde de muziek van de Beatles de boventoon. Vooral in de laatste winkel konden wij elkaar nauwelijks verstaan, ‘Penny Lane’. Een felgekleurde blouse met een bijpassende sjaal en een strakke, witte minirok. Ik vond het te gek allemaal. Hoewel ik haar het liefst naakt zag, speelde de verpakking toch wel een belangrijke rol.
Bij het verlaten van de boetiek hoorde ik de eerste tonen van ‘If I fell…’ van, natuurlijk the Beatles. Kenden ze hier nog andere bands?

Onze tocht ging verder met de dubbeldekker naar de Towerbridge, waar we alles over de gevangenen, die daar ooit waren, te horen kregen. Daarna naar Saint Paul’s Cathedral, de kathedraal waar de adel in het huwelijk trad. De kerk met een exhibitionistisch interieur, de prachtige plafonds, het majestueuze pad tussen de banken en de bogen. Wij liepen voorzichtig de kerk in en wandelden over het pad, dat eigenlijk een laan was, naar voren. Overal zaten mensen op de banken, meestal alleen, stil starend naar nergens, de ogen gericht op het pad, waar veel plechtigheden voorbijtrokken en nog voorbij zouden trekken, ‘Eleanor Rigby’, the Beatles. We bleven voor het altaar met de twee flakkerende kaarsen staan.
‘Mijnheer Pieter, neemt u deze leukste vrouw van de wereld tot uw wettige echtgenote en belooft u mij trouw te blijven tot de dood ons scheidt?’
Ik keek haar met een brede lach aan: ‘Ja, ik wil of misschien ook niet!’
Joyce schoot in de lach en begon mij te kietelen. ‘Zeg ja kreng, zeg ja, dat hoort hier.’
‘Nee, ik wil niet.’
‘Je moet.’
Ik probeerde roepend en kronkelend aan haar folteringen te ontkomen. ‘Neeee!’
Achter elkaar aan renden we richting uitgang tot we ons ineens realiseerden, dat we in een kathedraal waren, waar mensen voor rust en gebed kwamen. Zonder nog naar de bezoekers te durven kijken, liepen we naar buiten, terwijl wij op onze lippen beten om niet in een misplaatste lachbui uit te barsten.

Bij een paleis met een parkachtige omgeving stapten we, zonder te weten waar we waren, uit de bus. We stonden bij mooi bewerkte hekken, waarvoor een optocht aan de gang was met muziek, paarden en mannen in rode kostuums met hoge zwarte bontmutsen. Een echte Engelse bobby met de zwarte helm stond naast ons naar het tafereel te kijken. Ik wilde weten waar ik naar keek.
‘Sorry Sir, can you tell me what’s that building over there?’
De man keek mij verbaasd aan. Ik moest iets vreemds gevraagd hebben. En dat was zo.
‘Wow, you don’t know? That’s Buckingham Palace!’
Ik kromp ineen. Ik had beter op de kaart moeten kijken, die we van het hotel mee hadden gekregen. Toch vroeg ik dapper verder.
‘Sir, what kind of ceremony do we see?’
‘Well, that’s the rehearsal for the queen’s birthday.’
We vielen met onze neus in de boter: een optocht bij het koninklijk paleis voor de komende verjaardag van koningin Elizabeth. We bleven geboeid kijken.
‘Wow, you don’t know?’ Joyce had weer wat gevonden om mij te pesten.

Op de Shaftesbury Avenue realiseerden we ons, dat het diner alleen de eerste avond was opgenomen in het arrangement dat wij hadden geboekt. We aten ‘Fish and chips’ bij Lyons, een combinatie van niet te definiëren, plakkerige vis en slappe patat. Ik keek meesmuilend naar Joyce. Zij at met smaak haar portie op. Ik volgde met lange tanden.
Het Royal Drurylane Theater was tot in de nok uitverkocht. De kaartjes voor de musical zaten in ons arrangement, dus zaten wij die avond hoog en droog in het theater. Onderweg daarnaartoe hebben we één keer de weg moeten vragen. Dat was aan een man, die gestrekt onder zijn auto lag. De man kwam glimlachend voor ons tevoorschijn. De schrik sloeg mij om het hart. Onder de auto bleek een heuse Engelse Bobby te liggen, die door ons op zijn benen was getikt. Ik stapte automatisch achteruit in de verwachting dat hij zijn wapenstok op mijn hoofd zou laten neerkomen.
(Willen jullie de weg weten, nou daarheen zeg ik je, daarheen hufters. De klappen daalden op ons neer en wij vluchtten zo goed en zo kwaad als het ging. Ik wilde naar het Drurylane Theatre, maar ik moest rennen voor mijn leven.)
‘Drurylane Theatre, oh yes, follow this, second street to the left, first street to the right and you will be there, easy.’
‘Thank you, Sir’, hoorde ik Joyce zeggen.
‘You’re welcome youngsters.’
Niets te vluchten, geen klappen, maar een vriendelijke agent. Het kon echt. Ik kneep in mijn arm en daalde neer op aarde. De vriendelijke bobby stond Joyce uitgebreid uit te leggen wat de snelste route was, niet te geloven. Hoewel, realiseerde ik mij, de agent bij Buckingham Palace was ook uitermate vriendelijk geweest.

Er klonk een belletje. Het publiek ging staan, wij volgden. Uit alle monden klonk vol overgave ‘God save the Queen’. Ik was nog nooit voor een volkslied gaan staan, niet voor het Wilhelmus, noch voor de Marseillaise. Voor het Wilhelmus misschien op de Lagere School. Dodenherdenking als meester Van Dijk erbij was. Niet bij meester Nijland, die haatte ik.
‘Waarom zingen ze hier het volkslied?’
‘Het is een koninklijk theater, wist je dat niet?‘
‘Betekent dat automatisch, dat ze het volkslied gaan kwelen?’
‘Ik vind, dat de mensen hier niet slecht zingen.’
‘De mensen niet, maar jij wel.’
Joyce gaf mij een por in mijn zij, waardoor ik een luidruchtig ‘Auuuw’ losliet.
Het volk zong onverstoorbaar verder. Pas na de laatste noot kon de voorstelling beginnen. De musical, die opgevoerd werd, zei mij niets en deed mij niets. Acteur Ginger Rogers ‘did not ring a bell’ en de titel was ik in het theater al kwijt. Het was geen officiële voorstelling, maar een try out. ‘Mame’ dacht ik gelezen te hebben op onze kaarten.
De musical verzonk in truttigheid, maar ondanks dat genoten we met volle teugen van de entourage.

De tweede nacht in het hotel. Ik liep rechtstreeks naar het bed. Ik was niet van plan mijn nacht te laten verpesten door een piepend onderstel en trok de matrassen van het bed af.
‘Wat ga jij doen?’
‘Ik ga dat gekraak en gepiep te lijf, zo kan ik niet slapen.’
‘Slapen, hoezo, wil de oude man gelijk gaan slapen?’
‘Ja, jij niet? Wat wil je dan?’, vroeg ik met een gemene grijns.
‘Ik wil, jij moet.’ ‘I can’t control myself,’ the Troggs.
Joyce trok haar kleren uit en stond in haar naakte pracht voor mij. Ze duwde haar hand tegen mijn kruis. Ze sprak met een omfloerste stem, haar ogen halfgesloten.
‘Jij moet mij nemen, nu, omdat ik dat wil.’
De laatste woorden sprak zij uit met één lip tegen de mijne. Zij duwde mij lachend weg, waardoor ik achteroverviel op het matras. Ik liet mij gewillig uitkleden. Geen geluid verstoorde onze acties. Joyce zat op mij, haar hoofd schuin naar achter, terwijl mijn handen haar borsten streelden. Ik kwam met mijn bovenlijf omhoog en zoog mij vast aan haar lippen, mijn armen om haar heen. Heerlijk onze blote lijven tegen elkaar aan te voelen, om mijn lief zo vast te houden. Het was volmaakt. Even later bereed Joyce mij als een lid van de Koninklijke garde met het rode kostuum en de bontmuts, prachtig rechtop en stoer. Wat een meid. ‘Wild thing’, The Troggs.

Niko van der Sluijs

Related posts
Feuilleton 'Een liefde op de barricades, Parijs 1968'

'Een liefde op de barricade, Parijs 1968' - Hoofdstuk 16

Hier volgt het zestiende hoofdstuk van het boek ‘Een liefde op de barricade, Parijs…
Lees meer
Feuilleton 'Een liefde op de barricades, Parijs 1968'

'Een liefde op de barricade, Parijs 1968' - hoofdstuk 14

Hier volgt het veertiende hoofdstuk van het boek ‘Een liefde op de barricade, Parijs…
Lees meer
Feuilleton 'Een liefde op de barricades, Parijs 1968'

'Een liefde op de barricade, Parijs 1968' - hoofdstuk 13

Hier volgt het dertiende hoofdstuk van het boek ‘Een liefde op de barricade, Parijs…
Lees meer

EXCLUSIEVE TOEGANG

Word lid van VOM HU

Als lid van VOM HU blijf je verbonden met oud-collegas om ervaringen, geluksmomenten en (persoonlijke) kennis te delen.




LID WORDEN