Als oudere krijg je allemaal te maken met vergeetachtigheid. Opeens kan je niet meer op de naam komen van die student, die na zijn afstuderen nog twee jaar lang mails stuurde over zijn zoektocht naar een baan. Of je vraagt je af: ‘heb ik die oud-collega drie jaar geleden nog gesproken of is het alweer langer geleden?’ Tot je in een agenda van 2019 zijn naam terugvindt en beseft dat het al zeven jaar geleden is. Waar liggen mijn sleutels toch? De zoektocht duurt soms lang en maakt je onzeker.
Heeft Vrouwe Dementia de eerste cellen in je hersenen aangetast? Is dit een reden om je zorgen te maken? Nee, ik denk dat dit niet nodig is. Zolang we werken, staat ons ‘werkgeheugen’ aan en moeiteloos slaan we daar afspraken en feiten in op. We zijn alert, scherp en gewend om een grote hoeveelheid data te hanteren in ons dagelijks werk. Af en toe vergat je wel eens een afspraak of een toezegging die je deed. Als je op de gang een collega tegen kwam, die vroeg of je nog even op SharePoint naar de cursusomschrijving wilde kijken, dan zei je ‘doe ik’. Helaas schreef je het niet op en was je het twee minuten later vergeten. Soms bekeek je in het weekend nog even de werkmail en je zag een bericht ‘oh ja, daar moet ik maandag even op reageren’. Op maandag zat je mailbox vol en het mailtje dat in het weekend was ontvangen, ontsnapte aan je aandacht.
Als je met pensioen gaat, is de urgentie om dingen te onthouden helemaal weg. Je agenda is leeg, je vraagt je af ‘wat zal ik vandaag eens gaan doen’ en op sommige dagen overvalt je een gevoel van totale ontspanning. Dat gevoel herken je nog van de zomervakantie; na drie weken was je hersenactiviteit op een laag pitje gekomen en alle schoolgerelateerde zaken waren vervaagd in de zon aan het strand. In de eerste week van de nieuwe cursus moest je snel schakelen naar een hoge versnelling; er kwam veel feiten en nieuwe zaken op je af. De to-do list zat snel vol en met een positieve werkstress ging je aan de slag.
In het humoristische boek ‘De ontgroening van een eerstejaars gepensioneerde’ komt het verschijnsel vergeetachtigheid aan bod, naast vele andere herkenbare zaken. Het boek beschrijft hoe je geestelijk tot stilstand bent gekomen. Je wordt minder alert, omdat je het werkgeheugen niet meer traint. Opeens loop je in de badkamer en je vraagt je af ‘wat ging ik hier ook weer doen?’ Je loopt terug naar de woonkamer. Oh ja, scheren natuurlijk.
Kortom: train je hersenen, doe sudoku’s, geheugenspelletjes, kruiswoordpuzzels en ga bridgen. Schrijf dingen die je niet wilt vergeten op. Als je toch iets moet vergeten: ‘remember the good times and forget the bad times’. Je weet vast nog wel wie deze songtekst schreef en zong?
Ad Franzen
