Column

Liever Oud dan Koud

Al een tijd vraag ik me af waarom binnen de VOM zoveel weerstand groeide tegen de naam Oud Goud. Het antwoord is simpel: met ‘Goud’ is niks mis, maar wel met ‘Oud’. Hoe je het ook went of keert, wij vallen in de categorie ‘Oud’ of, nog erger, ‘Bejaard’. Daar hebben wij het moeilijk mee. Wij gaan, na het neerleggen van het werk, eropuit en jagen onze dromen na. Wij zijn helemaal nog niet ‘oud’.

De heren Koot en Bie hadden in de vorige eeuw al een messcherpe analyse van het fenomeen gemaakt. Zij zongen: ‘Ouwe lullen moeten weg, ouwe lullen lopen altijd en alleen maar in de weg’. Koos Koets en Robbie Kerkhof, de oudere jongeren, vonden dat zij nog steeds jong waren en dat de wereld om hen draaide. De ouderenpartij 50+ zal nooit goed van de grond komen. Als je daarbij wilt horen, dan ben je pas echt OUD. Hetzelfde geldt voor MAX, de ouderenomroep, die moeite heeft de juiste doelgroep aan te spreken.

In het onderwijs werkten we met jonge mensen. Onze doelgroep bleef eeuwig jong. We zien vrienden om ons heen oud en grijs worden of kaal maar we staan liever niet stil bij ons eigen verval. Zolang je niet in de spiegel kijkt en de wereld met jouw eigen ogen observeert, zal het je opvallen dat je broer begint af te takelen. Maar jij niet, want jij blijft jong en vitaal.

Als ons eigen verval definitief inzet, komt er een nieuwe fase in ons leven: acceptatie. Opeens beseffen we, dat we die geplande Vierdaagse van Nijmegen nooit meer zullen lopen. Door klimaatverandering is de kans op een Elfstedentocht nihil. Wat zouden we daar graag nog een keer aan meedoen… Het is beter om je schaatsen eindelijk naar het kringloopcentrum te brengen, als ze nog niet doorgeroest waren. Dumpen die racefiets. Die werd al jaren niet meer uit de schuur gehaald want dat zadel deed zo’n pijn aan je kont.

Razend word ik, als ik mensen hoor zeggen ‘we moeten blij zijn met wat we nog wel kunnen. Blij zijn met iedere dag die ons wordt gegeven!’ Als je zicht, je gehoor en je mobiliteit verdwijnen, waar moet je dan nog dankbaar voor zijn? Na pensionering komt het proces van veroudering in een stroomversnelling. Daar sta je dan, 67+ en je hoeft niets meer. Het vervolg laat zich raden; het tempo van leven gaat omlaag. Er gaan dagen voorbij waarbij je jezelf aan het einde afvraagt, wat heb ik eigenlijk gedaan vandaag?

We eindigen deze column met een dooddoener: iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn… Niet alleen op het woord ‘oud’ rust trouwens een taboe, ook het woord ‘dood’ is niet populair in onze doelgroep. Maar daarover een volgende keer.

Een laatste oefening: ga dagelijks voor de spiegel staan en zeg tien keer hardop IK BEN OUD (maar nog niet koud)

Voelt het al wat beter?

Ad Franzen

Related posts
Column

Tour de nostalie 2026

Welkom bij deze rondwandeling door Padualaan 99, het gebouw waar velen van jullie meer dan tien jaar…
Lees meer
Column

Kleptomanie en de evolutie van geluidsdragers

Wat muziek betreft ben ik altijd een kleptomaan geweest. Het begon al in de beginjaren van mijn…
Lees meer
Column

Denver House †

Van alle HU-gebouwen op het USP was er een dat een speciaal plekje in mijn hart had. Het werd in…
Lees meer

EXCLUSIEVE TOEGANG

Word lid van VOM HU

Als lid van VOM HU blijf je verbonden met oud-collegas om ervaringen, geluksmomenten en (persoonlijke) kennis te delen.




LID WORDEN