Wie kent Jan Meijs nog? De inmiddels 99-jarige is het oudste lid van de Vereniging Oud-Medewerkers van Hogeschool Utrecht (VOM-HU). Jan is vanaf 1976 als docent verbonden aan de Christelijke HTS in Hilversum en gaat op z’n 63ste met pensioen. Deze praktijkman ontdekt na een carrière in het bedrijfsleven pas op zijn vijftigste het hoger onderwijs; een ‘zij-instromer avant la lettre’.
Elektronica en computers
De aan de TU Delft opgeleide ingenieur Elektrotechniek krijgt begin vijftiger jaren een baan bij Philips in Hilversum en verkast later naar de vestiging in Huizen. Op verzoek van zijn werkgever verdiept Meijs zich op de locatie Apeldoorn in de ontwikkeling van computers. “Computers, dacht ik, dat is de toekomst en dan zit ik gebakken”. Maar de vestiging ‘Apeldoorn’ gaat failliet. Jan, die eerder al een functie als manager heeft opgegeven, krijgt aanbiedingen binnen het concern, maar zoekt zijn toekomst elders.
Biechtvader als adviseur
Meijs overdenkt zijn leven, heeft geen idee wat hij wil en trekt de conclusie dat hij “eigenlijk niets waard” is. Reden voor de katholiek opgevoede Nijmegenaar om zijn biechtvader op te zoeken. “Ik wil mijn leven in Gods handen leggen. Wat ik moet gaan doen?”. De priester heeft een tip. “Laat God je leiden, het komt goed”. Een opdracht van God heeft Meijs nooit gekregen. Wel voelt hij naar eigen zeggen vijfmaal een liefdesbetuiging. “Jan, wat ben ik blij, dat je bij mij terug bent!”. Vlak daarna ziet Jan een advertentie van de Christelijke HTS in Hilversum.
Vrijheid binnen droombaan
De school zoekt al tijden tevergeefs een docent voor het vak Ontwerpen. Meijs is meteen enthousiast, alleen het aantal uren betreft slechts de helft van de fulltime formatie. Van de schoolleiding mag hij de resterende vijftig procent van zijn aanstelling besteden aan de ontwikkeling van dit nieuwe vak. Jan introduceert het concept “lateraal denken”. Studenten moeten een probleem van meerdere kanten bekijken en beschrijven. Het probleem mag pas worden getackeld, als zij beargumenteerd de béste uit vijf oplossingen hebben gekozen.
Meijs kan op z’n 60ste met pensioen maar hij blijft, ‘”zo lang als je maar wilt” laat de directie weten. De Christelijke HTS is inmiddels gefuseerd met die in Utrecht. Wanneer de locatie ‘Hilversum’ wordt afgestoten, stopt Meijs. Hij heeft geen zin te moeten pendelen tussen zijn woonplaats en Utrecht.
Werken aan het spoor
Hij gaat een paar jaar na zijn pensioen als vrijwilliger aan de slag bij de plaatselijke Modelbouw Vereniging. Leden hebben het stationsgebouw van Hilversum anno 1935, het emplacement en omgeving op schaal nagebouwd. Het bouwsel is ondergebracht in de voormalige ‘School met de Bijbel’ aan de Geuzenweg. Voordat Jan zijn expertise inbrengt, wordt elke wissel handmatig omgezet. Meijs automatiseert het gebruik, het door hem ontworpen bedieningspaneel bevat honderden schakelingen. De werkelijk gigantische modelspoorbaan beschikt sindsdien over een heuse verkeersleiding. Hij heeft de mega-klus in zeven jaar geklaard.
Ontzorgen van mantelzorgers
Jan is sinds het breken van zijn heupbeen veroordeeld tot een rollator. Zijn wekelijks bezoek aan de spoorbaan is er niet meer bij, lid is hij nog steeds. Hij puzzelt en leest science fiction-boeken van Izaak Azimov “want die verhaalt beeldend over zaken, die niet mogelijk zijn”. E-mail is aan Meijs niet besteed. “Heb ik niet. Kan er ook niets verkeerds binnenkomen. Mij kunnen ze niet pakken”.
De Gooische Tafel bezorgt dagelijks een maaltijd, zeven in de straat wonende wandelmaatjes maken afwisselend een rondje met Jan. Hij krijgt regelmatig bezoek van zorgverleners en niet te vergeten van zijn kinderen. Om zijn mantelzorgers te ontlasten heeft Meijs zich onlangs een maand laten verzorgen in een plaatselijk zorghotel.
Hij geniet van het leven, van zijn vier kinderen, vijf kleinkinderen en zijn twee achterkleinkinderen. Én van herinneringen aan wijlen zijn echtgenote Dorothea, die hij tijdens dansles heeft leren kennen.
Zijn geheim is simpel; ga mee in de stroom en vertrouw op God. “Ik heb een mooi leven gehad, dat heb ik nog steeds. Ik verwacht een beter en zelfs eeuwig leven!” Jan wordt – deo volente – dinsdag 24 november 100 jaar.
John Driedonks
