Welkom bij deze rondwandeling door Padualaan 99, het gebouw waar velen van jullie meer dan tien jaar hebben gewerkt. We proberen je geheugen te activeren en kijken wat er allemaal nog in jouw hoofd naar boven komt bij het inspecteren van dit volledig genoveerde gebouw.
Bij de ingang komen we direct langs de populairste ruimte, café Stef’s. Dit was het eerste café in een HU-gebouw en vele collega’s hebben hier een biertje gedronken. Bij de verhuizing naar Bolognalaan 101 van de Fakkeltijd voor Communicatie en Journalistiek, is een nieuw café ingericht dat ook de naam Stef’s kreeg, hoewel Stef al lang vertrokken was.
Het plein direct na de ingang heette het Kabouter Plop plein. De zitplaatsen waren nepboomstammetjes met groene kussentjes erop en het doel was om nieuwe studenten gerust te stellen over het niveau van de opleiding. De zes gangen in dit gebouw waren aangegeven met hoofdletters A, B, C, D, E en F en de centrale ruimte met een S van sentrum. Na de renovatie is er een nieuwe nummering van alle gangen gekomen. Die ga ik niet aan je uitleggen, want dat systeem snappen zelfs onze studenten niet.
In de 1C- en 2C-gangen zaten kantoren van de medewerkers van de opleiding Communicatie. In deze kamer, 1C130, stonden aanvankelijk zes bureaus en zes docenten bevolkten deze werkruimte. Er stonden drie archiefkasten, iedere collega had de beschikking over een halve archiefkast. In de laatste vijf jaren voor de verhuizing stonden er in 1C130 nog steeds zes bureaus maar nu met 14 namen naast de deur. Het waren wisselbureaus geworden met ‘clean desk policy’ en iedere docent had recht op één boekenplank. Zoals je weet kwamen er na de verhuizing in BL101 flexruimtes waar docenten en studenten door elkaar mochten zitten.
We zijn intussen aangekomen bij 1C190, de allerlaatste rookkamer van de FCJ. De rokende collega’s hebben zich met hand en tand verzet tegen het rookverbod maar zij werden ‘uitgerookt’ door de Medezeggenschapsraad. Vele rokers zochten hun heil op de buitenpatio naast de 1C-gang. Deze patio, het Ellie van der Geestplein geheten, werd na het rookverbod omgedoopt in ‘peukenplein’. Vriend en vijand waren het erover eens: dit was de gezelligste plek voor medewerkers om even te relaxen. De personeelskamer van de opleiding Communicatie was al een paar jaar na aankomst in de Uithof, opgeheven.
Dan zul je je misschien nog herinneren dat er veel kunst in dit gebouw zat. Dan doel ik niet op de grote schilderijen die door teams van opleidingen in elkaar geprutst zijn en jarenlang pijn aan de ogen hebben gedaan. We hadden foto’s en citaten op de tegels in de toiletten. In 1997 was er veel tumult in de media over een aantal foto’s van voluptueuze, bijna ontklede vrouwen op de tegels.
Bij de mannelijke medewerkers was het urinoir populair met zes vrouwelijk filmsterren (de schoonheidskoninginnen geheten). Ken je ze nog? Schoonmakers klaagden dat dit urinoir vaker dan normaal gereinigd moest worden. Het budget voor het kunstproject was ruim een ton (guldens). Tot mijn grote spijt moet ik je meedelen dat alle toiletkunst is verdwenen. Verwijderd? Overgeschilderd? Of zijn de tegels ergens in een museum terechtgekomen? Een flesje rood voor de gouden tip want ik wil de tegels graag nog een keer bewonderen.
Een laatste citaat van de tegelkunst:
“Als ik genoeg gedaan heb in deze wereld,
ga ik verhuizen naar de binnenkant van mijn hoofd”
